Lopersdilemma: groeten of niet groeten

Het is een lopersdilemma: groet je tegemoetkomende lopers als lang verloren vrienden en erken je ze op z'n minst als collega? Of richt je je ogen koppig op een onbestemde plek aan de horizon, en draaf je zwijgend voorbij?

Ik ben er nog niet uit, en dus kunnen sommige lopers op een vriendelijk 'Goedemorgen' rekenen, en andere op een glazige blik waarmee ik wil suggeren dat ik ze niet zie. Want weet je, niet alle lopers groeten je terug als je ze vriendelijk gedag zegt! Zo heb ik al menig blauwtje gelopen.

De ene loper groet je ook makkelijker dan de andere. Van die gestroomlijnde mannelijke lopers in nerveus gesneden sportbroekjes maken mij altijd nerveus, en durf ik bijna niet te groeten. Ze zijn als dat populaire groepje op de middelbare school, waar ik nooit bij zal horen. Makkelijker groet ik van die lopers die er uit zien alsof ze het liefst gaan liggen.

Hoewel ik nog niet uit het dilemma van 'groeten of niet groeten' ben, weet ik wel wat je moet doen als iemand jouw groet: altijd vriendelijk terug groeten!

Anders weet ik nog wel een groet,
Met de middelvinger.

Hardloop wijsheid

Ik rende over wat eens een fietspad was, maar dat nu was veranderd in een glibberig bladerdek, en moest plotseling aan Mieke Telkamp denken die zich klagerig afvroeg: 'Waarheen leidt de weg, die wij moeten gaan?'

Feitelijk had Mieke weinig te klagen, want blijkbaar wist ze wáár de weg was, en dat was meer dan ik kon zeggen op dat moment. Het was volstrekt onduidelijk waar het fietspad ophield, en de sloot begon.

Toen kreeg ik zo'n prachtige openbaring die hardlopen kan geven: 'Ook al is je pad soms niet zichtbaar, dat wil niet zeggen dat het er niet is. Het is simpelweg een kwestie van vinden.'

Tevreden over deze levenswijsheid zocht ik mijn weg door de herfstbladeren, in de prettige wetenschap dat de weg ergens was.

Hardlopen en moederen

Hardlopen en moederen zijn 'high profile' activiteiten. Beide zijn duidelijk zichtbaar voor de buitenwereld, en diezelfde buitenwereld mag zich met beiden graag bemoeien.

Als hardloper kun je rekenen op 'grappige' feedback als 'Ze hebben hem al hoor!' of mijn favoriet: 'Kun je niet harder?!' Als moeder word je van gratis adviezen voorzien, en zo nu en dan een afkeurend 'tuttut'.

Dan ben je als hardloper wel in het voordeel: gewoon heel hard wegrennen.
Als moeder word je daarbij zwaar gehinderd door de kinderen aan je rokken, bungelende luiertassen, baby's in je babybundler, spenen, buggy's en billendoekjes.

Daarom is menig moeder in haar vrije tijd hardloper.
Dan kan ze tenminste heel hard, en ongehinderd, weg rennen.

Loopmaatjes, tegen wil en dank

Hoewel ik het liefst alleen loop, heb ik altijd gezelschap. Ik weet me altijd omgeven met een grote groep loopmaatjes.

Achteraan loopt Zeurtje, die klaagt en kraakt dat het te koud is, of te warm, dat ze moe is en dat ze naar huis wil. Zeurtje krijgt altijd op haar kop van Drillsergeant. 'Doorlopen Zeur!' schreeuwt hij haar toe. 'Anders moet je honderd push-ups doen. Ben ik duidelijk?!'
Dan werpt Zeurtje mij een blik toe, en ziet er uit alsof ze elk moment in tranen kan uitbarsten.

Naast mij loopt altijd Ego. Die schreeuwt niet, maar ze is altijd erg aanwezig. Ze spoort me aan harder te lopen, en is voortdurend aan het checken of ik wel hard genoeg ga. Ego maakt me altijd nerveus, en haar aanwezigheid is een flinke domper op mijn loopplezier.

In het midden van deze groep, daar loop ik. En ik roep tegen al mijn loopmaatjes: 'Ik loop niet voor de glorie of de prijzen. Ik loop voor rust en kalmte. Ik loop om mezelf te vinden, en om de veranderende seizoenen aan den lijve te ervaren. Ik weet dat ik niet hard genoeg kan lopen om jullie af te schudden, dus ik heb me bij jullie gezelschap neer gelegd. Maar zouden jullie alsjeblieft je kop willen houden, en mij mijn eigen weg laten lopen?!'

Goed advies voor moeders en lopers!

Hardloopgoeroe, Arthur Lydiaerd, uit Nieuw Zeeland vindt dat iedereen vooral zijn eigen wiel moet uitvinden.

'Vaar nooit blind op de zogenaamde experts. Probeer alles zelf uit.
Doe wat ze zeggen en kijk wat er gebeurt.
Doe wat ze niet zeggen en kijk wat er gebeurt.
Alleen door voortdurend uit te proberen, je te vergissen en opnieuw uit te proberen, zul je jezelf maar ook anderen beter leren begrijpen.
Bij het hardlopen is het net als in het dagelijks leven, het is een eeuwig experiment. Als iets niet werkt, verwerp het dan en probeer iets anders.
En verander het net zo lang tot je bent waar je wilt zijn.'

Geweldig advies voor lopers, maar zeker ook voor moeders! Want als moeder wordt je voortdurend belaagd door experts en hun adviezen. Dat begint al op het consultatiebureau, dat niet voor niets 'consternatiebureau' wordt genoemd, en wordt vervolgd in het onderwijs.

Hoewel experts zeker hun waarde kunnen hebben, kunnen ze je ook erg onzeker maken.

Wat dat betreft moet je als moeder de experts gewoon aan hun eigen politiek correcte motto houden: 'U bent zélf de expert van uw kind.'

Dus durf op jezelf te vertrouwen en je eigen weg te gaan, kortom: word de expert van je eigen leven!

Chi Running

Ik zit graag voor een dubbeltje op de eerste rang, dus toen ik las dat je met Chi-running met minder moeite, harder en fijner kunt lopen wist ik wat mij te doen stond: ik kocht het boek en schreef me in de voor de gelijknamige workshop.

De workshop begint pas in november, maar het boek ligt op mijn nachtkastje, en elke avond doordrenk ik mij met Chi Running principes. Centraal principe van Chi-running is dat je je geest het werk laat doen, dan volgt je lichaam vanzelf.

Maar volgens mij heb ik nu mijn geest verrekt.

Keihard tikt de regen op mijn zolderraam

Terwijl de regen tegen het raamde keilde, hees ik mij in mijn hardloopkleding en Aldi hardloopjasje, en rende het huis uit. Want weken waarin mijn kinderen vakantie vieren, zijn niet het moment om een loopje over te slaan.

Omdat ik te beroerd was geweest mijn lenzen in te doen, tuurde ik bijziend de weg af door mijn beregende brillenglazen. Hardlopen staat er om bekend dat het je creatieve, rechter hersenhelft stimuleert, en inderdaad na één kilometer kondigde zich al mijn eerste briljante gedachte aan! Ruitenwissertjes voor een bril! Zelfingenomen rende ik verder en peinsde over de vraag of batterijen dan wel zonne-energie 'the way to go' waren voor mijn ruitenwissertjes.

Rondom twee kilometer vervloekte ik de Aldi en vroeg me af waarom ze geen kapuchon toegevoegd hadden aan het jasje, en rondom drie kilometer zag ik mij gedwongen mijn bril af te vegen met mijn hemd. Dat krijg je er van als je geen bril ruitenwissertjes hebt.

Rondom vier kilometer had ik geen zin meer, en nam mijn innerlijke coach het heft in handen: 'Kom op, gebruik je frustraties en je ergernissen als benzine! Je hebt er genoeg!'
Dat was alle aanmoediging die ik nodig had, en ik pakte al mijn stress, zenuwen en ergernissen en zette het op een lopen totdat ik ze allemaal had omgezet in energie.

Omdat een goede loop als een driegangen maaltijd is, liep ik de laatste kilometer in rustig tempo naar huis: een Dame Blanche voor mijn lichaam om het te laten weten dat het einde in zicht was.

Eenmaal thuis voelde ik me erg Zen, en knipperde niet eens met de ogen toen de kinderen het presteerden in één minuut zo'n dertig keer in en uit te lopen.

Zonder lopen was ik al lang heel hard weggelopen.